Saturday, 3 November 2007

Kopkoyu Gri Bir Gün!

sen burda uykusuz kalinan geceler degil de gidilen gezmeleri anlattigin icin hersey tospembe gorunuyor :)))

demiş Yeşim bir önceki posta yazdığı yorumda.. Doğru, gri anlardan ve günlerden pek bahsetmiyorum.

Normalde dünyaya tozpembe bakan bir insan değilim ama MK sözkonusu olduğunda öyle bakmak istiyor, öyle bakmaya çalışıyorum. Bir de gri anları hemen unutuyorum, belki de unutmak istiyorum :) Olumsuzlukların üzerinde düşündükçe içine batıyor çünkü insan. O zamanları kafada büyütüp durmak insanın önüne duvar örüyor.

Ve tabii gurbette olmanın sonucu, depresyona girme, ağlama, sızlanma lüksüm yok. Yani bunlar başıma gelmiyor değil ama MK konusunda bu lüksü kendimde bulmuyorum :)

Tek başıma bakmak zorundayım MK'ya, bazen yerde oyalamaya çalışırken çabucak yemeği yapmalıyım, ya da durmadığında mecbur slinge koyup yemek yapma tecrübeme ortak etmeliyim onu.

O uyuyunca bulaşığı halletmeli, ortalığı toparlamalıyım.

Gittiğim her yere götürmeliyim. "İki dakika göz kulak ol da işimi halledip geleyim" diyebileceğim bir komşum yok çünkü. Her yükümü paylaşan dostlarım var ama onlar da hem çalışıyorlar, hem uzaktalar bana.. Yine de hafta içi telefondan bana destekleri, hafta sonu MK ile ilgilenmeleri çok anlam ifade ediyor benim için, bizim için...

Velhasıl, mecburum tozpembe görmeye, tozpembe değilse boyamaya :))

Ama gri günler olmuyor mu? Benim pilim bitmiyor mu?

Olmaz mı..

Bugün Kopkoyu gri bir gündü mesela..

Sabah 6'da uyandı. Belki uykuya geri dönerdi ama altını değiştirirken iyice açıldı uykusu. Yanımda kendi kendine oynasa da ben de biraz kestirsem? Yok! İlla uyanık olacağım, illa onunla oynayacağım. Hatta o da yerde yatmayacak, artık oturmak istiyor!

Öğlen 12.13 idi onu uyutup odadan çıktığımda. Mutfakta hemen ayaküstü bir şeyler atıştırdım, yanına döndüm uyumak için. Çünkü bir önceki gece 02.00 idi yattığımda!

Beni bugün asıl yıkan bu uykusuzluk oldu ya!

Yanına yattım, umudum 2-3 saat uyumasıydı. 1 saat sonra uyandı!

Akşam 21.00'a kadar da bir daha uyumadı. Yalan olmasın, 17.00 gibi emerken kestirdi 15 dakika :) Hepsi o.

Dişten diye tahmin ediyorum. Uyku gözünden akıyor, gözlerini ovalamaktan ve uykusuzluktan kıpkırmızı oluyor ama uyuyamıyor. Sallamak için ayağıma yatırdığım an başlıyor ağlamaya.

Yatmak istemiyor.

Ya oturacak, ya kucakta duracak.

Dışarıya da çıkaramadım. Bir önceki gün çok yorulmuştum. 4 saat dışardaydım. (Alttaki posta 3 yazmışım, 4 olacak) Gece uyuyabilseydim sorun değildi. Uykusuzluk beni yorgun, hasta ve sinirli yapıyor.

Uykusuzluktan eklemlerim sızlıyordu. MK'yı 4 kat aşağıya kadar bile taşımaya güçüm yoktu.

Ben gergin, MK benden gergin.
Ben uykusuz, MK benden uykusuz.

Çok uzun, yorucu, üzücü, kopkoyu gri bir gündü.

Ama geçti gitti... Bir dahaki sefere daha kolay geçmesi dileğiyle. Şimdi oturup sızlanmam bugünü düzeltemeyecek. O yüzden:

Dün, dünle birlikte geçti cancağızım.
Bugün yeni bir şeyler söylemek lazım.


PS: Alttaki post yorumları cevaplandı! Çok teşekkürler!

10 comments:

Anonymous said...

tospembe gunler dileris bebisim ve bis ;) ailecek yani :)

yesim,nihat,bebis

Ceylin Naz said...

Sevgili Esra,
Allah annelere apayrı bir güç ve sabır veriyor, orası kesin. Ama yine de tek başına tüm bu zorluklara göğüs gerip pırıl pırıl bir evlat yetiştirdiğin için tebrik ediyorum seni.

Benim annem çok yakın oturuyor ve çalıştığım için Ceylin'le haftaiçi o ilgileniyor. Buna rağmen çoğu zaman hafta sonu da arayıp yardıma çağırıyorum. Akşamları o gittikten sonra Ceylin'le tek başıma ilgilenirken seni, Ela Selin'in annesi Özlemciğimi ve diğer yalnız anneleri düşünüp çok ama çok takdir ediyorum sizi. Hiç kolay değil!

Allah yardımcınız olsun. MK hep sağlıklı, mutlu, huzurlu ve bol uyuyan bir bebek olsun inşallah :-)

Tatlı yanaklarından öpüyorum MK'yı.

Sevgiler
Gülfer

sühendan said...

Senin hep mutlu ve toz pembe yazılarına alıştığımdan bu yazın pek bi değişik geldi.Bloğunu açtığımda hep MK.nın yeni pozlarına bakıyorum.Bu yazıda olmaması baştan dikkatimi çekmişti.Birşeyler tuhaftı bu yazıda...Gezme maceraları da yoktu:(

Mutlu,toz pembe ve MK.lı yazılarda buluşmak dileğiyle...

meralsaatli said...

Esra Hocam seni boyle duygusal ve romantik gormek sasirtici ama yazini okumak bir o kdar da keyifliydi.Devamini diliyoruz:)

pınar said...

senin blogda böyle bir post okumaya alışık olmadığımdan şaşırdım:) hiç yakınmadan güzel zamanları yazardın hep. senin hayatının toz pembe olmayacağı hiç aklıma gelmemişti.
gri günleriniz az pembe günleriniz bol olsun:)

Cimcime'nin annesi said...

bebek buyutmek demek rengarenk gunler:) renk cumbusu demek.
muhabbetle..

CEREN GULER said...

Canım ilk kez dert yanma modunda görüyorum seni, gerçi karamsarlığı tam becerememişsin, içinde illaki toz pembeliğe bir geçiş var. Allah sana hep bu ANNE sabrını verir inşallah. Günlerin hep pembiş pembiş geçsin:)

ASYA said...

ben seni çok iyi anladığımı düşünüyorum..aynısı bende de var..sırtım,belim öyle ağırıyo ki ve o kadar ihtiyacım var ki uykuya bu aralar ama vaktim yok..
Sabır taşı oluoyr insan bir bebeği olduktan sonra..
Sabah 6 da hadi uyu birkaç saat diye yalvarırken ben bir gülücük atarak 'anne ben uynadım artık' diyor ...o gülücük uyandırıyor işte beni...Efe'nin o anda benim onunla oynamama ihtiyacı var diyerek gücümü toplayıp kalkıyorum...bazen uykusu yokken onu uyutmaya çalıştığım için kendime kızıyorum...
içimi döktüm bende...

Ve evet çok pempe bir günlük senin ki...ve pempe kalsın....

irem said...

okurken sanki yazıyı ben yazmışım gibi hissttim esracım. ben de gurbetteyim kayınvalidemler burda ama kendi sorumlulukları yüzünden bizi ancak ziyarete gelir aradabir. bakkala bile giderken iremimle gidiyoruz. üstüne üstlük işede başlamam gerekecek yakın zamanda sanırım napcam bilmiyorum. bugünlerde bende gri günler geçiriyorum anlıcan. ama allah dağına göre kar verir derler ya çaresinide ve de gücünü veriyo allahım çok şükür :)) aydınlık günlere...

Funda

AycA said...

gerçekten tek başına olmak pembe olmayı gerektiriyor başka şansın yok .. ama gri olmakya da ihtiyacın var.. arada yap bunu.. rahatlarsın grilik içine akarsa daha sonra pembelerin üzerine sızar .. bulanır o pembe.. dök içini arkadaşım arada biz varız burada anlarız seni. .bakma yakın bile olsa ailemiz bende yalnızım buralarda .. ki seni düşünemiyorum.. gerçekten kolay gelsin uzaklarda bir başına.. ama sen başarıyorsun varsın arada birkaç gün gri olsun :)

x